Nurcan Sandal - Gecikmiş arzular

   Uzun illər idi ki, Elvin rəssamlıqla məşğul olurdu. Şəhərin köhnə məhəllələrinin birində, yarıqaranlıq bir binanın zirzəmisində balaca emalatxanası vardı.

Dar pilləkənlərlə aşağı düşəndə ilk hiss olunan şey yağlı boyanın qoxusu olurdu. Rütubətli divarlar, tavandan sallanan saralmış lampa və divarboyu düzülmüş köhnə tablolar… Sanki ora emalatxanadan çox, unudulmuş xatirələrin saxlandığı bir yer idi.

   İllər keçdikcə Elvinin saçları ağarmış, əlləri titrəməyə başlamışdı. Amma gözləri dəyişməmişdi. Hər yeni kətanın qarşısında dayananda yenə də gəncliyindəki kimi həyəcanlanırdı.

Bir payız axşamı, küçədə yağış damcıları səki daşlarını döyərkən, zirzəminin ağır dəmir qapısı açıldı.

İçəri iyirmi yaşlarında bir gənc oğlan daxil oldu.

Oğlan uzun müddət heç nə demədən rəsmlərə baxdı. Sanki hər tablonun içində gizlənmiş bir hekayəni oxuyurdu.

Nəhayət, ən küncdə asılmış, yağış altında çətirsiz dayanan bir qadının təsvir olunduğu tablo qarşısında dayandı.

— Bunu alacağam, — deyə sakit səslə dedi.

Elvin uzun zamandır ilk dəfə idi ki, bu cümləni eşidirdi.

Oğlan tablodan gözlərini çəkmədən əlavə etdi:

— Sadəcə, bu gün yanımda kifayət qədər pul yoxdur. Gələn həftə mütləq qayıdacağam.

Sonra bir anlıq düşündü və gülümsədi.

— Başqası alıb aparmasın deyə, istəyirsinizsə, adımı və ünvanımı tablonun arxasına yazın.

Elvin köhnə qələmini götürdü.

Oğlan adını və ünvanını dedi. Elvin onları diqqətlə tablonun arxa hissəsinə yazdı.

— Mən gözləyərəm, — dedi.

Oğlan başını tərpədib getdi.

Birinci gün Elvin səhərdən axşama qədər onu gözlədi.

İkinci gün də gəlmədi.

Üçüncü gün zirzəminin qapısını erkən bağladı. Tablonu ehtiyatla divardan endirdi, arxasını çevirdi və yazılmış ünvana baxdı.

Axşamüstü həmin küçəyə yollandı.

Küçənin başındakı köhnə skamyada oturub gözləməyə başladı.

Dördüncü gün yenə gəldi.

Beşinci gün də.

Altıncı gün artıq məhəllənin sakinləri onu tanıyırdı.

Hər gün eyni saatda gəlir, skamyada oturur və qarşıdakı binanın pəncərələrinə baxırdı.

Nəhayət, qonşulardan biri yaxınlaşıb soruşdu:

— Dayı, neçə gündür sizi burada görürük. Kimi gözləyirsiniz?

Elvin əlindəki köhnə papağı sıxaraq sakitcə cavab verdi:

— Burada bir gənc oğlan yaşayır. Mənim şəklimi alacağını demişdi. Ona görə gözləyirəm.

Qonşu təəccüblə göstərilən binaya baxdı.

— Hansı mənzil?

Elvin ünvanı dedi.

Qadının sifəti dəyişdi.

— Dayı… O mənzil çoxdan boşdur.

Elvin əvvəlcə eşitdiyinə inanmadı.

— Necə yəni?

— Təxminən səkkiz aydır orada heç kim yaşamır.

Rəssam bir müddət susdu. Küçədən keçən maşınların səsi, payız küləyinin qurumuş yarpaqları sürükləməsi belə ona çatmırdı.

O an başa düşdü ki, əslində o, bir tablonun satılmasını gözləmirdi.

İllərdir gözlədiyi şey görülmək idi.

Kimsənin anlamadığı rəsmlərinin qarşısında dayanıb onları səssizcə dinləyən bir cüt göz.

Bəlkə də o oğlan həqiqətən vardı, bəlkə də yox.

Amma Elvin üçün bunun artıq heç bir əhəmiyyəti qalmamışdı.

Çünki bəzi insanlar əsərlərini satmaq üçün yox, sadəcə birinin onları anlayacağı ümidi ilə yaradırlar.

Və bəzən insan ömrünün ən böyük gözləntisi pul deyil.

Sadəcə verilən bir sözə inanmaqdır.